Czasem trzeba przejść przez ciemność, żeby na nowo dostrzec światło.
Po ciepłym przyjęciu debiutanckiej „Uśmiechniętej Kulminacji” kolejny tom miał powstać szybko. Materiału nie brakowało. Życie napisało jednak własny scenariusz.
Śmierć mamy Barbary, której autor dedykuje tę książkę, oraz odejście innych bliskich osób, przyniosły trudny czas, w którym powróciła depresja, a pisanie stało się znacznie trudniejsze. Mimo twórczej blokady pojedyncze wiersze wciąż się pojawiały. Każdy z nich był małym zwycięstwem i przypomnieniem, że warto pozwolić słowom płynąć nawet wtedy, gdy nie przychodzą już tak łatwo.
„Katharsis” jest więc tomem o życiu takim, jakie naprawdę bywa: pełnym straty, tęsknoty, zmęczenia, ale także nadziei, zachwytu i poszukiwania sensu.
Autor nazywa siebie poetą szarej codzienności podniesionej do rangi sensu i emigrantem o naturze wiecznego pielgrzyma. Mieszka na wybrzeżu Morza Północnego, w Scarborough i właśnie tam – na klifach, plaży, w parku, pociągu, samolocie, szpitalu czy podczas pogrzebu – szuka tematów do swoich wierszy. Uważa, że poezja nie musi rodzić się z rzeczy niezwykłych. Czasem wystarczy uważnie przyjrzeć się temu, co wydarza się każdego dnia.
To książka dla tych, którzy coś stracili, za kimś lub za czymś tęsknią, próbują zrozumieć siebie albo po prostu szukają sensu w codzienności. Dla tych, którzy bywają zagubieni i przytłoczeni, ale mimo wszystko wierzą, że po każdej nocy przychodzi dzień.
Autor nie obiecuje gotowych odpowiedzi. Zaprasza raczej do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia na własne życie z innej perspektywy. Być może w którymś z tych wierszy odnajdziesz własną emocję, wspomnienie albo pytanie.
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.