Gastronautka

Wchodząc do naszej restauracji, gotyckiej piwnicy na pięknej starówce, odnoszę wrażenie, że nasz lokal umiera. Jest jakoś tak… przygnębiająco. W powietrzu czuć, że restauracja ma już za sobą czas świetności. Pachnie kurzem i płynem do mycia podłóg, a nie dobrym jedzeniem. Dawno wygasły grill i zakurzone butelki montepulciano to pierwsze, co widać od wejścia. Nawet promie nie światła wydobywające delikatne blaski starego złota z ornamentowych przepierzeń nie mają w sobie radości i życia. Do tego załoga ze strachem w oczach i ze smutną miną. Co więcej – nie chce się nam plotkować o całej tej sytuacji. Nie wiemy, co zrobi nasz szef z restauracją i z nami. On sam jest przerażony światem, który zastał i który chyba pierwszy raz od wielu miesięcy obserwuje na trzeźwo. Ale przetrwaliśmy zimę i istniejemy. Jakoś prosperujemy. Została nas garstka. Nieśmiało pytamy właściciela, co dalej, jakie ma zamiary. Szef stawia sprawę jasno. Nie wie, czy i kiedy znajdą się pieniądze na wynagrodzenie naszej pracy. Może będzie wypłacał po trochu, w miarę możliwości. Przyznaje, że nie wyrazi pretensji, jeżeli odejdziemy, ale bardzo się ucieszy, jeśli chociaż część z nas zostanie, bo my znamy ten lokal, menu, naszych gości i wiemy, na czym ta robota polega. Deklaruje się, że stanie razem z nami i będzie ciężko pracował, bo z całego wielomilionowego majątku została mu tylko ta restauracja. Resztę zabrała jego była już żona. Trochę mi go żal, ale tylko trochę. Po tym, jak dowiaduję się, gdzie ją poznał.

Próbuje nas wziąć na litość, bo jakoś nie wyobrażam sobie właściciela lokalu przy ciężkiej pracy, ale coś w jego głosie sprawia, że mu wierzę. Podejmuję decyzję o pozostaniu, ale nie ze względu na szefa. Bynajmniej. Robię to wyłącznie dla siebie. Lubię to miejsce, podoba mi się tutaj. Znam już tych, z którymi pracuję. Zasadniczo ich lubię, chociaż są momenty, kiedy mam ochotę ich pozabijać, ale to dobrzy ludzie. Pracowici, oddani tej restauracji. Do strachu o zarobione pieniądze i nieregularnych wypłat zdążyłam już przywyknąć, o ile w ogóle w takich sprawach można mówić o przyzwyczajeniu się. Przede wszystkim czuję, że ten lokal może się jeszcze podnieść i że mogę tu sporo zarobić. Rozmawiam o pracy i naszym zaangażowaniu z pozostałymi pracownikami. W naszym mocno okrojonym składzie musimy zwiększyć wysiłki, ale przynajmniej pieniądze spływające do kasy dzielimy na mniejszą ilość osób. Szef też obiecuje zacisnąć pasa. Wynajmuje sobie jakieś mieszkanie nieopodal restauracji, bierze zmiany jako kucharz. Zaangażował się w sprawy organizacyjne. Ciągle kombinuje, w jaki sposób zachęcić gości do odwiedzania lokalu. Na początek uruchamia swoje prywatne kontakty i prosi o pomoc znajomych. Organizujemy wielkie otwarcie sezonu. Wypożyczalnia limuzyn stawia na ulicy przed restauracją wszystkie dostępne tego dnia luksusowe samochody. Wygląda to tak, jakby balowały u nas jakieś estradowe gwiazdy. Czarnoskóry, przystojny chłopak i piękna hostessa witają przybywających gości szampanem i zapraszają do środka, gdzie na rusztach grilla różowieją ogromne krewetki marynowane w czosnku i pietruszce, doglądane przez ubranego na biało szefa kuchni w wielkiej czapie. Dwie inne hostessy z Marlboro kręcą się wśród gości z papierosami, rozdając uśmiechy. Barman dwoi się i troi, nalewając różne trunki. Pozostały personel przygotowuje przekąski, roznosi je i częstuje nimi przybyłych. Goście czytają nowe menu przygotowane przez właściciela na to otwarcie oraz nadchodzący sezon wiosenno-letni. Ten wieczór to niewątpliwy sukces. Bardzo chcemy w to wierzyć.

Chociaż dni i wieczory są jeszcze chłodne, ludzie zaczynają przesiadywać w ogródku. Jak widać klientów na zewnątrz, to i do środka zaczyna ich więcej wchodzić. Wstępuje w nas pozytywna energia dająca nam zapał do pracy. Będzie dobrze. Może będzie dobrze… Dostajemy skrzydeł. Właściwie tylko Robert ma sceptyczne nastawienie. Mam wrażenie, że się wypalił – albo za długo już pracuje w tym miejscu, albo za dużo takich momentów przeżył w ciągu tych lat za barem. Albo wie coś, o czym ja nie wiem. Ma też swoje problemy, to widać, słychać i czuć. Prawdopodobnie wszystko naraz się nałożyło i są tego efekty. Ważne, że innym chce się pracować. Cieszymy się, że dawni klienci znowu zaczęli do nas przychodzić. Mordki nam się śmieją, gdy wieczorem, po zrobieniu raportów, ogłaszam kwotę utargu. Szef też często pracuje razem z nami. Stara się, zależy mu na powrocie do dawnej świetności. Ma mnóstwo kłopotów osobistych, ale jakoś zaczął je rozwiązywać przy pomocy prawników. Wspieramy go, pocieszamy, żartujemy z nim i z niego.